#42

Większość ludzi, jakich spotkałam na swojej drodze utwierdzało mnie w przekonaniu,  że łzy są oznaką słabości i są dla słabych. Postanowiłam również powstrzymywać się od płaczu, ponieważ powszechnie uważano mnie za silną choć małą jeszcze wtedy dziewczynkę.
W Internecie roi się od haseł, które przestrzegają nas przed sytuacją w której ktoś zobaczy lejący się z naszych oczu wodospad.. To wstyd?
Dlaczego? Kto rozpoczął tą niewytłumaczalną w nawet najmniejszym stopniu walkę z uczuciami? Dlaczego tak bardzo boimy się płakać?

Potrzebowałam piętnastu lat by nauczyć się płakać płaczem, który daje ulgę. Teraz łzy spływające mi po policzku są pełniejsze.. Płacząc uświadamiam sobie dlaczego jestem smutna i później łatwiej jest mi to zniwelować. Rzadziej zdarza mi się, typowe wcześniej dla mnie "kompletne rozdarcie, pomieszane z nic nie wynoszącą pustką ". Stwierdziłam, że jeżeli ludzie uważają płacz za coś wstydliwego, niech wstydzą się za mnie..

Ludzie dzielą się na tych, co płaczą w samotności i na tych, co nie boją się robić tego w towarzystwie.. Ci drudzy to bohaterowie własnego życia.
Nie uwierzę, że jest na świecie osoba, która nigdy nie płakała.. Każdy ma przecież serce, którym czuje. Każdemu rzucane są pod nogi kłody, albo chociaż nieprzyjemne patyki.. Każdemu z nas, coś sprawia ból..

Jeżeli w tym lub innym momencie spłynie Ci po policzku łza nie wycieraj jej!
Nigdy nie powstrzymuj się od wyrażania swoich uczuć, nie duś ich w sobie. Niech ludzie zobaczą, a może wtedy zrozumieją jak bardzo Cię zranili. Dzięki temu zapobiegniesz połowie sytuacji, w których jest w Tobie tyle negatywnych emocji, że zaczynasz myśleć o samookaleczaniu.
Nie bój się się płakać.
Płacz wcale nie jest dla słabych. Płaczą ludzie wrażliwi i dojrzali. Ludzie, którzy w ten sposób odreagowywują przeżyte przez nich złe chwile.

Zamknij oczy, ale nie umieraj. Masz prawo do płaczu. A potem wstań i walcz o następny dzień. ~ Anna Kamieńska

A gdy serce twe przytłoczy myśl, że żyć nie warto,
z łez ocieraj cudze oczy, chociaż twoich nie otarto. ~ Maria Konopnicka.